Η ιταλική κυβέρνηση διάλεξε μια άμεση και καθαρή λύση: μείωση των φόρων στα καύσιμα για 3 εβδομάδες.
Πιο συγκεκριμένα, το υπουργικό συμβούλιο της κυβέρνησης Μελόνι, στη συνεδρίαση της Τετάρτης 19 Μαρτίου, αποφάσισε μείωση των φόρων επί των καυσίμων, της τάξης των 25 λεπτών του ευρώ ανά λίτρο, για τις επόμενες τρεις εβδομάδες.
Το μέτρο είναι προσωρινό, αλλά απολύτως στοχευμένο. Αγγίζει κατευθείαν την τελική τιμή που πληρώνει ο καταναλωτής και προσφέρει άμεση ανακούφιση σε νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Δεν πρόκειται για θεωρητική ρύθμιση της αγοράς, αλλά για πρακτική παρέμβαση με ορατό αποτέλεσμα στην αντλία.
Η επιλογή της Ελλάδας
Στην Ελλάδα, ο Τάκης Θεοδωρικάκος επιλέγει μια πολύ πιο «ασφαλή» επικοινωνιακά οδό: το πλαφόν στο περιθώριο κέρδους. Μόνο που αυτή η επιλογή μοιάζει περισσότερο με άσκηση δημοσίων σχέσεων παρά με ουσιαστική πολιτική παρέμβαση. Γιατί το πλαφόν δεν μειώνει την τιμή, απλώς προσποιείται ότι την ελέγχει. Όταν η φορολογία παραμένει βαριά, το να περιορίζεις το κέρδος των άλλων δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε φθηνότερα καύσιμα για τον πολίτη.
Η σύγκριση
Η αντίθεση είναι αποκαλυπτική. Από τη μία, μια κυβέρνηση που αναλαμβάνει το πολιτικό και δημοσιονομικό κόστος για να μειώσει άμεσα τις τιμές. Από την άλλη, ένας υπουργός που επιλέγει να εμφανίζεται δραστήριος χωρίς να αγγίζει την ουσία του προβλήματος. Το αποτέλεσμα; Στην Ιταλία, ο καταναλωτής βλέπει διαφορά στην τσέπη του. Στην Ελλάδα, ο καταναλωτής βλέπει απλώς δηλώσεις και μέτρα που δύσκολα αποτυπώνονται στην πραγματικότητα.
Και κάπως έτσι, η πολιτική σύγκριση γίνεται αναπόφευκτη: λύσεις με κόστος και αποτέλεσμα από τη μία, παρεμβάσεις χωρίς ρίσκο και χωρίς ουσία από την άλλη. Γιατί όταν η τιμή στην αντλία μένει ίδια, τότε το πλαφόν δεν είναι λύση, είναι απλώς μια βολική αφήγηση.